Andy van Ommeren wildfotografie

Welkom bij wildfotograaf Andy van Ommeren

Wildfotograaf Andy van Ommeren

Wild van wild.

Elk weekend, als het weer het een beetje toelaat, kunt u Andy van Ommeren vinden in de uitgestrekte Veluwse bossen. Van jongsaf is Andy gek van wild. Hij struinde de bossen en heide van de Veluwe af, op zoek naar groot en klein wild. In het begin beperkte zijn activiteiten zich tot wachten en observeren. Totdat hij een achttal jaar geleden besloot om het geziene voor eeuwig vast te leggen. In het begin met behulp van zeer bescheiden apparatuur, later werd zijn fotografische uitrusting steeds professioneler. Inmiddels beschikt Andy over een arsenaal telelenzen met brandpunten tot 600 mm.

Meestal zit hij op dezelfde plek in een voor het publiek afgesloten stuk bos, waar hij een speciale vergunning voor heeft. Daardoor kent hij alle hertenfamilies.
Ook de dieren herkennen hem inmiddels en zijn niet meer bang voor hem.
Dat is te zien aan zijn foto’s. Doordat hij zich helemaal heeft ingeleefd in het gedrag van de dieren, lijkt het alsof hij volledig is opgenomen in de groep. Zijn opnames zijn dan ook van uitzonderlijke kwaliteit. Ze tonen zijn geliefde dieren in hun natuurlijke biotoop, in hun spontaniteit en hun adembenemende schoonheid. Daarnaast blijkt Andy een ware lichtkunstenaar. Zijn strijklichten en geraffineerd spel van licht en schaduw spreken boekdelen.

Vos

Andy: ‘ Ik fotografeer bij voorkeur voor dag en dauw, tussen vijf uur en acht uur ’s morgens. Dan is het licht op zijn mooist. Het is telkens weer een uitdaging om het wild zo dicht mogelijk voor je lens te krijgen, op het juiste moment af te drukken en de perfecte foto te maken. Die spanning van, wat ga ik vandaag nu weer meemaken, wat kom ik op mijn pad tegen, dat maakt het zo boeiend. Elk moment, elk weekend is anders. Door mijn jarenlange ervaring kom ik steeds meer te weten over het gedrag van de beesten. Dat leer je vanzelf door goed naar hun te kijken en vooral je in te leven in hun situatie. Voor de meesten ben ik een bekende verschijning. Ik zorg ervoor, dat ik elk weekend dezelfde outfit aan heb om de beesten niet te verstoren. Ik maak me in feite ondergeschikt aan de dieren, loop niet door het bos te rennen als een wilde paparazzi. Dan kun je beter uit het bos wegblijven. Sommige dieren staan me, als ze me zien, aan te kijken met een blik van, ooh daar heb je hem weer, en vervolgens gaan ze vrolijk door met waar ze mee bezig zijn.

Het is de ideale situatie om de dieren op de gevoelige plaat vast te leggen. Na al die jaren weet je alles van ze af, je weet precies welke routes ze volgen. In feite hoef je alleen maar het moment af te wachten, dat ze voor je komen staan. Daarbij zorg ik altijd ervoor dat ik het zonlicht in de rug heb. Dat geeft de mooiste resultaten. Elk seizoen heeft zo zijn charmes, maar het voorjaar heeft toch wel mijn voorkeur. Pasgeboren kalfjes zijn zó leuk om naar te kijken. Ze zijn nog heel spontaan, hebben nog geen notie van gevaar en moeten eigenlijk nog leren vluchten. Dat levert vaak prachtige beelden op. Ik zal nooit het moment vergeten, dat ik, verscholen achter een vliegden, op een gegeven moment omringd werd door een stuk of 15 herten, die mij niet in de gaten hadden. Ze gingen op een afstand van zo’n 15 meter om me heen in de heide liggen. Ik durfde nauwelijks adem te halen, wilde hun samenzijn niet verstoren. Na een uurtje of drie besloten ze te verkassen. Een andere keer zat ik weggekropen achter een dikke eik; stonden er plotseling 20 moeflons om me heen te grazen. Dan kun je eigenlijk niks meer dan alleen afwachten. Dat zijn onvergetelijke dingen. En als je in zo’n situatie ook nog een aantal verschrikkelijk mooie plaatjes weet te schieten, dan voel ik me de koning te rijk.

Wildfotografie brengt balans in mijn leven, ik ben mede-eigenaar van een groot bedrijf met een grote, veeleisende klantenkring. Die weekenden in het bos zijn voor mij het ultieme middel om af te schakelen. De stilte van het bos werkt als een soort van meditatie. Het is mijn grootste passie. Ik kan er intens van genieten. Maandagmorgen zijn de batterijen helemaal opgeladen. Dan ga ik er weer stevig tegenaan.’

U kunt uiteraard de foto’s van deze site bestellen. Alle foto’s zijn eigendom van Andy van Ommeren en mogen niet door derden gebruikt worden, zonder zijn schriftelijke toestemming.

Andy van Ommeren
GSM +31 (0) 653 89 11 85 

 

 

Fotoboek Andy van Ommeren nu verkrijgbaar!

Eind 2011 heeft het eerste fotoboek van natuurfotograaf Andy van Ommeren het licht gezien. Het 321 pagina tellende boek staat boordevol foto's van "zijn" Veluwe. Naast de foto's van het wild en vogels staan er ook de wetenswaardigheden met de kenmerken van de diverse diersoorten in beschreven. 

Boek Andy van Ommeren

Een "must" voor de natuur- en wildliefhebber.
Te koop voor € 34,90 via:
- Webshop Andy van Ommeren. Ga naar webshop >
- Multimedia Studio Janssen, Kruisstraat 62, 6171GG Stein
- of via email te bestellen: info@andyvanommeren.nl

 


Plaatshert Terlet / Deelerwoud

 

Bronsttijd 2010
Roodwild bronst 2011

 Bekijk foto's van de bronsttijd 2010
 Bekijk foto's van de bronsttijd 2011

Bekijk ook de nieuwsitems over de wildreflectoren langs de A2.

Nieuwsitem L1

Nieuwsitem TVL

 Item Teleac programma "Helder"

 Volledig Teleac programma "Helder"

 

Artikelen in tijdschriften

" Herinnering aan het plaatshert"
           (Het Edelhert - winter 2008)

" Nee verkopen doen we liever niet"
              (Boomers -Juni 2008)

" Andy van Ommeren is Wild van Wild "
              (GayKrant - Mei 2008)

" Proef met wildspiegels langs A2 succesvol" 
              (Limburgs Dagblad- Januari 2008)

" Andy van Ommeren "
              (DierInZicht - Najaar 2007)

" De nieuwe wildspiegel "
              (Jachtbeheer - Juli )

" Breng je een aangereden ree naar de dokter of
             verlos je het dier uit zijn lijden? "
              (Capreolus - Zomer 2007)

" Een bevlogen man"  
              (Het Edelhert - Herfst 2007)

" Wildfotograaf Andy van Ommeren"
              (De Nederlandse Jager 10-2011)

" Wildfotograaf en een bijzonder mens"
              (Artikel Peter Heesbeen 2011)